Ursula von der Leyen

Ursula von der Leyen to niemiecka polityczka, lekarka i przewodnicząca Komisji Europejskiej od 2019 roku. Urodziła się 8 października 1958 w Brukseli. Wcześniej była ministrą w rządach Angeli Merkel – rodziny, pracy oraz obrony Niemiec (jako pierwsza kobieta na tym stanowisku). W 2024 roku Parlament Europejski wybrał ją na drugą kadencję trwającą do 2029.

Kim jest Ursula von der Leyen – najważniejsze fakty

Ursula von der Leyen, właściwie Ursula Gertrud von der Leyen z domu Albrecht, urodziła się 8 października 1958 w Brukseli. Ma szacunkowo około 160-162 cm wzrostu. Ojcem jest Ernst Albrecht, niemiecki polityk CDU, urzędnik europejski i późniejszy premier Dolnej Saksonii. Matką była Heidi Adele Albrecht z domu Stromeyer. Von der Leyen była trzecim z siedmiorga dzieci. Studiowała ekonomię w Getyndze, Münster i London School of Economics, później medycynę na Medizinische Hochschule Hannover, gdzie w 1987 uzyskała prawo wykonywania zawodu lekarza. W 1991 uzyskała doktorat z medycyny. W 1986 poślubiła Heiko von der Leyena, lekarza i naukowca. Mają siedmioro dzieci. W 1990 wstąpiła do CDU. W 2003 minister spraw społecznych Dolnej Saksonii, od 2005 federalna minister rodziny, w 2009 minister pracy, w latach 2013-2019 federalny minister obrony Niemiec. 1 grudnia 2019 objęła urząd przewodniczącej Komisji Europejskiej. 18 lipca 2024 reelekcja – 401 głosów za. Pierwsza kobieta w historii na czele Komisji Europejskiej.

Ile lat ma Ursula von der Leyen?

Ursula von der Leyen ma 67 lat. Urodziła się 8 października 1958 roku w Brukseli.

Ursula von der Leyen wiek

Ursula von der Leyen ma 67 lat. Urodziła się 8 października 1958 roku.

Najczęściej zadawane pytania o Ursulę von der Leyen

Kim jest Ursula von der Leyen?

Ursula von der Leyen to niemiecka polityczka, lekarka i przewodnicząca Komisji Europejskiej od 2019 roku. Wcześniej była ministrą rodziny, pracy oraz obrony Niemiec w rządach Angeli Merkel.

Jak naprawdę nazywa się Ursula von der Leyen?

Pełne imię i nazwisko polityczki to Ursula Gertrud von der Leyen. Urodziła się jako Ursula Gertrud Albrecht. Nazwisko von der Leyen przyjęła po ślubie z Heiko von der Leyenem.

Kiedy urodziła się Ursula von der Leyen?

Ursula von der Leyen urodziła się 8 października 1958 roku w Brukseli.

Skąd pochodzi Ursula von der Leyen?

Ursula von der Leyen urodziła się w Brukseli, ale pochodzi z niemieckiej rodziny. Dzieciństwo spędziła częściowo w Belgii, a później w Niemczech, szczególnie w Dolnej Saksonii.

Kim byli rodzice Ursuli von der Leyen?

Ojcem Ursuli von der Leyen był Ernst Albrecht, niemiecki polityk CDU, urzędnik europejski i późniejszy premier Dolnej Saksonii. Matką była Heidi Adele Albrecht z domu Stromeyer.

Jakie wykształcenie ma Ursula von der Leyen?

Ursula von der Leyen jest lekarką z wykształcenia. Studiowała medycynę w Hanowerze, uzyskała prawo wykonywania zawodu lekarza, doktorat z medycyny oraz tytuł Master of Public Health. Wcześniej studiowała też ekonomię w Niemczech i w London School of Economics.

Czy Ursula von der Leyen ma męża?

Tak. Mężem Ursuli von der Leyen jest Heiko von der Leyen, lekarz i naukowiec. Para pobrała się w 1986 roku.

Czy Ursula von der Leyen ma dzieci?

Tak. Ursula i Heiko von der Leyen mają siedmioro dzieci, urodzonych w latach 1987-1999.

Ile wzrostu ma Ursula von der Leyen?

Oficjalne źródła unijne i niemieckie nie podają wzrostu Ursuli von der Leyen. W mediach pojawiają się szacunki około 160-162 cm.

Jakiego znaku zodiaku jest Ursula von der Leyen?

Ursula von der Leyen urodziła się 8 października, więc jej znak zodiaku to Waga.

Czy Ursula von der Leyen była ministrem obrony Niemiec?

Tak. W latach 2013-2019 Ursula von der Leyen była federalnym ministrem obrony Niemiec. Była pierwszą kobietą na tym stanowisku.

Od kiedy Ursula von der Leyen jest przewodniczącą Komisji Europejskiej?

Ursula von der Leyen objęła stanowisko przewodniczącej Komisji Europejskiej 1 grudnia 2019 roku. W lipcu 2024 roku Parlament Europejski wybrał ją na drugą kadencję, która ma trwać do 2029 roku.

Czy Ursula von der Leyen jest pierwszą kobietą na czele Komisji?

Tak. Ursula von der Leyen jest pierwszą kobietą w historii na stanowisku przewodniczącej Komisji Europejskiej.

Co to jest Europejski Zielony Ład?

Europejski Zielony Ład to program transformacji klimatycznej, energetycznej i gospodarczej Unii Europejskiej zainicjowany w pierwszej kadencji Ursuli von der Leyen. Ma na celu osiągnięcie neutralności klimatycznej Unii do 2050 roku.

Czym Ursula von der Leyen zajmuje się w 2026 roku?

Ursula von der Leyen pozostaje przewodniczącą Komisji Europejskiej. W latach 2025-2026 skupia się na wsparciu Ukrainy, bezpieczeństwie i obronności Europy, konkurencyjności gospodarki, transformacji energetycznej, ochronie demokracji, cyfryzacji, migracji i przygotowaniu Unii Europejskiej na kolejne lata.

Dane podstawowe i pochodzenie

Ursula von der Leyen urodziła się jako Ursula Gertrud Albrecht 8 października 1958 roku w Brukseli. Choć jest niemiecką polityczką, jej dzieciństwo zaczęło się w samym sercu powojennego projektu europejskiego. Bruksela nie była w jej biografii przypadkowym miastem. Jej ojciec, Ernst Albrecht, pracował w strukturach Wspólnot Europejskich i należał do pokolenia niemieckich polityków oraz urzędników, którzy po II wojnie światowej wiązali przyszłość Niemiec z integracją europejską. Matką Ursuli była Heidi Adele Albrecht z domu Stromeyer, osoba wykształcona humanistycznie, związana z rodziną i domem.

Von der Leyen była trzecim z siedmiorga dzieci. Dorastanie w dużej rodzinie, w domu, w którym ceniono pracowitość, edukację i służbę publiczną, często pojawia się jako ważny element jej życiorysu. Jej ojciec, poza karierą europejską, został później premierem Dolnej Saksonii. To sprawiło, że polityka była w jej domu obecna nie jako abstrakcyjny spór partyjny, lecz jako codzienna rzeczywistość. Później sama wielokrotnie podkreślała swoje europejskie wychowanie i przywiązanie do idei zjednoczonej Europy.

Dzieciństwo Ursula von der Leyen spędziła w Brukseli, gdzie uczyła się w Szkole Europejskiej. W 1971 roku rodzina przeniosła się do Niemiec, gdy Ernst Albrecht mocniej zaangażował się w politykę krajową. Ursula kontynuowała naukę w gimnazjum matematyczno-przyrodniczym w Lehrte koło Hanoweru. To przejście z międzynarodowej Brukseli do niemieckiej Dolnej Saksonii dobrze oddaje dwutorowość jej biografii: jest jednocześnie niemiecką polityczką głęboko zakorzenioną w CDU i polityczką europejską, dla której Bruksela nie jest tylko miejscem pracy, ale częścią osobistej historii.

Edukacja i wykształcenie medyczne

Ursula von der Leyen nie zaczynała jako zawodowa działaczka partyjna. Najpierw studiowała ekonomię na uniwersytetach w Getyndze i Münster, a także w London School of Economics. Nie ukończyła jednak tej ścieżki w klasyczny sposób. Po kilku latach zmieniła kierunek i wybrała medycynę. Studiowała na Medizinische Hochschule Hannover, czyli Akademii Medycznej w Hanowerze, gdzie w 1987 roku zdała egzamin państwowy i uzyskała prawo wykonywania zawodu lekarza.

Po studiach von der Leyen pracowała jako lekarka asystentka w klinice ginekologicznej w Hanowerze. W 1991 roku uzyskała stopień doktora medycyny. W latach 1992-1996 mieszkała z rodziną w Stanach Zjednoczonych, w Kalifornii, gdy jej mąż Heiko von der Leyen był związany ze Stanford University. Po powrocie do Niemiec kontynuowała drogę akademicką i zawodową. W 2001 roku uzyskała tytuł Master of Public Health, a wcześniej pracowała naukowo w obszarze epidemiologii, medycyny społecznej i badań nad systemem ochrony zdrowia.

Medyczne wykształcenie von der Leyen miało później znaczenie w polityce. Nie była typowym partyjnym aparatem, który od młodości przechodził przez wszystkie szczeble organizacji. Do polityki weszła relatywnie późno, mając za sobą doświadczenie lekarza, matki dużej rodziny, osoby pracującej naukowo i mieszkającej za granicą.

Wygląd i cechy charakterystyczne

W oficjalnych źródłach Komisji Europejskiej, Bundestagu czy CDU nie podaje się wzrostu ani wagi Ursuli von der Leyen. W mediach pojawiają się szacunki, według których ma około 160-162 cm wzrostu. Ma jasne włosy, jasną cerę i niebieskie oczy. Jej wygląd publiczny jest bardzo konsekwentny: eleganckie marynarki, jasne lub pastelowe kolory, uporządkowana fryzura i styl, który łączy niemiecką formalność z europejskim wizerunkiem dyplomatycznym.

Charakterystyczna jest opanowana mimika i sposób występowania von der Leyen. Mówi zwykle spokojnie, bez gwałtownej gestykulacji, starannie dobiera słowa i chętnie używa języka instytucjonalnego. Na konferencjach prasowych i wystąpieniach unijnych buduje wrażenie osoby zdyscyplinowanej, odpornej na kryzys i nastawionej na zarządzanie dużymi procesami. Nie ma w jej wizerunku ostentacyjnej emocjonalności, ale jest konsekwencja, która dla zwolenników oznacza stabilność, a dla krytyków czasem zbytni dystans i kontrolę przekazu.

Rodzina i życie prywatne

Ursula von der Leyen jest żoną Heiko von der Leyena, lekarza i naukowca. Para pobrała się w 1986 roku. Heiko pochodzi ze znanej niemieckiej rodziny von der Leyen. Wspólnie mają siedmioro dzieci, urodzonych w latach 1987-1999. Ten fakt często pojawia się w jej biografii, bo w niemieckiej polityce przez lata przedstawiano ją jako przykład kobiety łączącej dużą rodzinę z karierą zawodową i polityczną.

Rodzina von der Leyen przez kilka lat mieszkała w Stanach Zjednoczonych, w okolicach Stanford, a po powrocie do Niemiec była związana z Dolną Saksonią. Prywatnie Ursula von der Leyen kojarzona jest z okolicami Hanoweru i regionem, w którym rozwijała się jej kariera polityczna. Obecnie, jako przewodnicząca Komisji Europejskiej, pracuje przede wszystkim w Brukseli, choć jej życie rodzinne i polityczne pozostaje związane z Niemcami.

Początki kariery politycznej

Ursula von der Leyen wstąpiła do CDU w 1990 roku. Początkowo działała na poziomie lokalnym i regionalnym w Dolnej Saksonii. Pracowała w strukturach partii, zajmowała się tematami społecznymi, zdrowotnymi i rodzinnymi, a w 2001 roku została wybrana do rady miasta Sehnde. Była też członkinią zgromadzenia regionalnego regionu Hanoweru.

Przełom przyszedł w 2003 roku, gdy CDU wygrała wybory w Dolnej Saksonii, a Christian Wulff został premierem landu. Von der Leyen weszła do jego rządu jako minister spraw społecznych, kobiet, rodziny i zdrowia. Już wtedy zwracała uwagę jako polityczka nowego typu w CDU: konserwatywna, ale otwarta na aktywną politykę rodzinną, lepszą opiekę nad dziećmi i ułatwianie kobietom powrotu do pracy.

W 2005 roku Angela Merkel, przygotowując się do objęcia urzędu kanclerza, włączyła Ursulę von der Leyen do swojego zespołu. Po utworzeniu rządu wielkiej koalicji von der Leyen została federalną ministrą do spraw rodziny, seniorów, kobiet i młodzieży. To stanowisko wyniosło ją na poziom ogólnokrajowy. Od tego momentu stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet w niemieckiej polityce.

Minister w rządach Angeli Merkel

Jako minister rodziny Ursula von der Leyen była kojarzona przede wszystkim z reformami dotyczącymi urlopów rodzicielskich i rozbudowy opieki nad dziećmi. Wprowadzenie zasiłku rodzicielskiego i wsparcie dla tworzenia miejsc w żłobkach oraz przedszkolach były ważnymi elementami jej agendy. Dla części wyborców CDU było to nowoczesne i potrzebne. Dla części bardziej konserwatywnej bazy partii – zbyt daleko idąca ingerencja państwa w życie rodzinne.

W 2009 roku von der Leyen została wybrana do Bundestagu, a następnie objęła stanowisko federalnej minister pracy i spraw społecznych. Był to czas po światowym kryzysie finansowym, gdy Niemcy musiały mierzyć się z problemami rynku pracy, systemu zabezpieczeń społecznych i debatą o przyszłości europejskiej gospodarki.

W 2013 roku Ursula von der Leyen objęła najbardziej prestiżowe i zarazem najtrudniejsze stanowisko w swojej niemieckiej karierze: została federalnym ministrem obrony. Była pierwszą kobietą w historii Niemiec na tym stanowisku. Kierowanie Bundeswehrą okazało się jednak wyjątkowo wymagające. Niemieckie siły zbrojne zmagały się z problemami sprzętowymi, organizacyjnymi, kadrowymi i zakupowymi. Von der Leyen próbowała reformować armię, zwiększać wydatki, poprawiać warunki służby i modernizować system zamówień. Spotkała się jednak także z ostrą krytyką, zwłaszcza w związku z niedoborami wyposażenia, skandalami w armii i zarządzaniem resortem.

Przejście do Komisji Europejskiej

W 2019 roku Ursula von der Leyen została niespodziewanie wskazana jako kandydatka na przewodniczącą Komisji Europejskiej. Nie była główną kandydatką w klasycznym systemie Spitzenkandidaten, co już na starcie wywołało polityczne kontrowersje. Ostatecznie Parlament Europejski zatwierdził ją bardzo niewielką większością głosów. 1 grudnia 2019 roku objęła urząd jako pierwsza kobieta w historii na stanowisku przewodniczącej Komisji Europejskiej.

Pierwsza kadencja von der Leyen przypadła na okres wyjątkowo trudny. Już na początku musiała mierzyć się z pandemią COVID-19, kryzysem gospodarczym, negocjacjami dotyczącymi wspólnych zakupów szczepionek, odbudową po pandemii, Europejskim Zielonym Ładem, napięciami z Rosją i Chinami, brexitem oraz wojną Rosji przeciwko Ukrainie. W tych warunkach von der Leyen zaczęła budować bardziej prezydencki styl kierowania Komisją.

Jednym z największych projektów von der Leyen był Europejski Zielony Ład, przedstawiany jako program transformacji klimatycznej, energetycznej i gospodarczej Unii Europejskiej. W czasie pandemii Komisja pod jej kierownictwem odegrała główną rolę w przygotowaniu unijnego funduszu odbudowy NextGenerationEU. Po rosyjskiej inwazji na Ukrainę w 2022 roku von der Leyen stała się jedną z twarzy europejskiego wsparcia dla Kijowa, sankcji wobec Rosji i polityki zmniejszania zależności energetycznej od rosyjskich surowców.

Druga kadencja w Komisji Europejskiej

18 lipca 2024 roku Parlament Europejski ponownie wybrał Ursulę von der Leyen na przewodniczącą Komisji Europejskiej. Otrzymała 401 głosów za, przy wymaganej większości 360 głosów. Druga Komisja von der Leyen rozpoczęła pracę w grudniu 2024 roku i ma działać do 2029 roku.

W drugiej kadencji agenda von der Leyen przesunęła się w stronę konkurencyjności, bezpieczeństwa i obronności. Oficjalne priorytety Komisji Europejskiej na lata 2024-2029 obejmują między innymi zrównoważoną konkurencyjność i dobrobyt, nową erę europejskiej obronności i bezpieczeństwa, sprawiedliwość społeczną, jakość życia, żywność, wodę i przyrodę, ochronę demokracji, globalną rolę Europy oraz przygotowanie Unii na przyszłość. W praktyce oznacza to, że von der Leyen próbuje łączyć wcześniejszy zielony kurs z nową presją gospodarczą, przemysłową i geopolityczną.

W latach 2025-2026 Komisja von der Leyen koncentruje się na kilku dużych tematach: wsparciu Ukrainy, unijnej obronności, konkurencyjności przemysłu, transformacji energetycznej, technologii, sztucznej inteligencji, bezpieczeństwie granic, migracji, ochronie demokracji i przygotowaniu kolejnego budżetu Unii.

Współpracownicy i środowisko polityczne

Ursula von der Leyen przez wiele lat była jedną z najważniejszych polityczek CDU i bliską współpracowniczką Angeli Merkel. To Merkel wyniosła ją do rządu federalnego i powierzała jej kolejne ministerstwa. Von der Leyen była przez pewien czas wymieniana jako potencjalna następczyni Merkel, choć ostatecznie nie została liderką CDU ani kanclerzem Niemiec. Jej kariera poszła w innym kierunku: z Berlina do Brukseli.

W Komisji Europejskiej von der Leyen współpracuje z komisarzami z państw członkowskich, przewodniczącym Rady Europejskiej, Parlamentem Europejskim, rządami państw UE i najważniejszymi partnerami międzynarodowymi. W pierwszej kadencji ważnymi postaciami jej Komisji byli między innymi Frans Timmermans, Margrethe Vestager, Valdis Dombrovskis, Josep Borrell, Maroš Šefčovič i Thierry Breton.

Na poziomie europejskiej polityki partyjnej von der Leyen należy do Europejskiej Partii Ludowej, czyli rodziny chadeckiej i centroprawicowej. To największa grupa polityczna w Parlamencie Europejskim i główne zaplecze jej drugiej kadencji. Jednocześnie, aby utrzymać większość, musi rozmawiać także z socjaldemokratami, liberałami i częścią zielonych.

Kontrowersje i krytyka

Ursula von der Leyen jest jedną z najbardziej wpływowych, ale też krytykowanych osób w instytucjach unijnych. W Niemczech kontrowersje dotyczyły przede wszystkim jej okresu w Ministerstwie Obrony. Krytycy zarzucali resortowi problemy z zamówieniami, nadmierne korzystanie z zewnętrznych konsultantów, braki sprzętowe i niedostateczne uporządkowanie Bundeswehry. Von der Leyen broniła się, wskazując na wieloletnie zaniedbania, konieczność reform i złożoność problemów armii.

Osobnym wątkiem była sprawa pracy doktorskiej von der Leyen. W 2015 roku pojawiły się publiczne zarzuty dotyczące plagiatu fragmentów rozprawy. Uniwersytet w Hanowerze badał sprawę i ostatecznie nie odebrał jej stopnia doktora. Pojawiły się zarzuty i analiza fragmentów pracy, ale instytucjonalnie nie zakończyło się to utratą doktoratu.

Największa unijna kontrowersja dotyczyła przejrzystości negocjacji szczepionkowych w czasie pandemii COVID-19. Szczególnie głośna była sprawa wiadomości tekstowych, które miały być wymieniane między von der Leyen a szefem Pfizera Albertem Bourlą. Dziennikarze i europosłowie domagali się dostępu do tych wiadomości, argumentując, że dotyczyły wielomiliardowych kontraktów publicznych. Komisja twierdziła, że wiadomości nie są w jej posiadaniu. W maju 2025 roku Sąd UE uchylił decyzję Komisji odmawiającą dostępu, uznając, że Komisja nie wyjaśniła wystarczająco wiarygodnie, dlaczego wiadomości nie można odnaleźć. Nie jest to wyrok stwierdzający osobistą winę von der Leyen w sensie karnym, ale bardzo ważna decyzja dotycząca przejrzystości i dokumentowania komunikacji na najwyższym szczeblu.

Ursula von der Leyen dziś

W 2026 roku Ursula von der Leyen pozostaje przewodniczącą Komisji Europejskiej i jedną z najważniejszych osób w polityce Unii Europejskiej. Jej bieżąca aktywność jest silnie związana z wojną w Ukrainie i procesem zbliżania Ukrainy do Unii Europejskiej. W maju 2026 roku Reuters informował, że von der Leyen rozmawiała z Wołodymyrem Zełenskim o drodze Ukrainy do członkostwa w UE i podkreślała znaczenie najbliższych tygodni dla procesu akcesyjnego. Mówiła również o europejskich priorytetach obronnych, w tym o obronie powietrznej, dronach i systemach przeciwdronowych.

Drugim ważnym obszarem jest europejska obronność. Po rosyjskiej agresji na Ukrainę, rosnących napięciach geopolitycznych i niepewności związanej z polityką Stanów Zjednoczonych Unia Europejska zaczęła mocniej mówić o bezpieczeństwie, produkcji zbrojeniowej i gotowości kryzysowej. Von der Leyen, która wcześniej była ministrem obrony Niemiec, jest w tej debacie postacią szczególną.

Trzecim tematem jest konkurencyjność europejskiej gospodarki. W drugiej kadencji von der Leyen wyraźnie mocniej akcentuje potrzebę uproszczenia regulacji, wsparcia przemysłu, inwestycji w technologie i ochrony europejskich firm w globalnej rywalizacji z USA i Chinami. Widać tu przesunięcie tonu względem pierwszej kadencji, w której symbolem była przede wszystkim polityka klimatyczna. Teraz klimat pozostaje ważny, ale jest coraz częściej przedstawiany razem z przemysłem, energią, bezpieczeństwem i suwerennością technologiczną.