Olaf Lubaszenko

Olaf Lubaszenko to polski aktor filmowy, teatralny, dubbingowy, reżyser, scenarzysta i producent. Urodził się 6 grudnia 1968 roku we Wrocławiu. Pełne nazwisko aktora to Olaf Sergiusz Linde-Lubaszenko. Znany z ról w „Krótkim filmie o miłości”, „Psach”, „Krollu” i „Zabić Sekala” oraz z reżyserii filmów „Sztos”, „Chłopaki nie płaczą” i „Poranek kojota”. W ostatnich latach głośno o jego spektakularnej metamorfozie – schudł 80 kilogramów.

Kim jest Olaf Lubaszenko – najważniejsze fakty

Olaf Lubaszenko to polski aktor, reżyser, scenarzysta i producent, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego kina. Pełne imię i nazwisko aktora to Olaf Sergiusz Linde-Lubaszenko, w bazach filmowych występuje także jako Olaf Linde i Olaf Linde-Lubaszenko. Urodził się 6 grudnia 1968 roku we Wrocławiu, a jego znakiem zodiaku jest Strzelec. Mierzy około 177-179 cm. Jest synem dwojga aktorów: Asji Łamtiuginy (zm. 31 marca 2023) i Edwarda Linde-Lubaszenki (zm. 8 lutego 2026). W 1991 roku zdał eksternistyczny egzamin dla aktorów dramatu, wcześniej studiował socjologię na Uniwersytecie Warszawskim oraz w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej. Karierę aktorską zaczynał bardzo wcześnie – już jako nastolatek pojawiał się na ekranie. Przełomem była rola Tomka w „Krótkim filmie o miłości” Krzysztofa Kieślowskiego z 1988 roku. W latach 90. współpracował z Władysławem Pasikowskim przy filmach „Kroll”, „Psy”, „Demony wojny według Goi” i „Operacja Samum”. Za rolę Jury Barana w filmie „Zabić Sekala” Vladimíra Michálka otrzymał Nagrodę Aktorską na festiwalu w Karlowych Warach, Czeskiego Lwa oraz Orła Polskiej Akademii Filmowej. Jako reżyser zadebiutował w 1997 roku filmem „Sztos”. Wyreżyserował też kultowe komedie: „Chłopaki nie płaczą” (2000), „Poranek kojota” (2001), „E=mc²” (2002), „Złoty środek” oraz „Chwila nieuwagi, czyli drugi sztos”. W ostatnich latach wrócił do dużych ról ekranowych: w 2024 roku zagrał majora Tadeusza Gadacza w filmie „Napad” Michała Gazdy na Netfliksie, a w 2025 roku stryja w serialu TVP „Drelich”. W 2026 roku wystąpił w spektaklu Teatru Telewizji „Dzień listopadowy” według Jarosława Iwaszkiewicza. Jego głośna metamorfoza – schudł 80 kilogramów ze szczytowych 165 kg – była jednym z najczęściej omawianych tematów polskiego show-biznesu w 2025 i 2026 roku. Aktor publicznie mówił o walce z otyłością, depresją, cukrzycą i bezdechem sennym.

Ile lat ma Olaf Lubaszenko?

Olaf Lubaszenko ma 57 lat. Urodził się 6 grudnia 1968 roku w Wrocławiu.

Olaf Lubaszenko wiek

Olaf Lubaszenko ma 57 lat. Urodził się 6 grudnia 1968 roku.

Najczęściej zadawane pytania o Olafa Lubaszenkę

Jak naprawdę nazywa się Olaf Lubaszenko?

Pełne imię i nazwisko aktora to Olaf Sergiusz Linde-Lubaszenko. W bazach filmowych występuje także jako Olaf Linde lub Olaf Linde-Lubaszenko, ale w polskiej kulturze najbardziej utrwaliło się skrócone Olaf Lubaszenko.

Kiedy urodził się Olaf Lubaszenko?

Olaf Lubaszenko urodził się 6 grudnia 1968 roku we Wrocławiu.

Skąd pochodzi Olaf Lubaszenko?

Olaf Lubaszenko urodził się we Wrocławiu. Jego rodzice byli aktorami związanymi ze sceną teatralną – matka Asja Łamtiugina była aktorką, reżyserką i autorką tekstów piosenek, a ojciec Edward Linde-Lubaszenko aktorem, reżyserem oraz profesorem sztuk teatralnych. Aktor wychował się w środowisku aktorskim.

Ile wzrostu ma Olaf Lubaszenko?

Wzrost Olafa Lubaszenki bywa podawany niejednolicie. Profil agencyjny AGVE Studio wskazuje 177 cm, natomiast Filmweb podaje 179 cm. Najbezpieczniej przyjąć, że aktor ma około 177-179 cm wzrostu.

Kim byli rodzice Olafa Lubaszenki?

Rodzicami Olafa Lubaszenki byli aktorzy. Matka, Asja Łamtiugina, była aktorką, reżyserką teatralną i autorką tekstów piosenek – zmarła 31 marca 2023 roku. Ojciec, Edward Linde-Lubaszenko, był aktorem teatralnym i filmowym, reżyserem, pedagogiem i profesorem sztuk teatralnych – zmarł 8 lutego 2026 roku w wieku 86 lat.

Czy Olaf Lubaszenko ma żonę i dzieci?

Olaf Lubaszenko był mężem Katarzyny Groniec – aktorki i piosenkarki znanej między innymi z musicalu „Metro”. Ich małżeństwo trwało w latach 1992-1995. Mają córkę Mariannę Linde, która również związała życie ze sceną i muzyką. W ogólnodostępnych biogramach brak potwierdzonej, aktualnej informacji o obecnym małżeństwie aktora.

W jakich filmach grał Olaf Lubaszenko?

Do najbardziej znanych ról Olafa Lubaszenki należą:

• „Krótki film o miłości” (1988) – rola Tomka u Krzysztofa Kieślowskiego
• „Kroll” (1991), „Psy” (1992), „Demony wojny według Goi” (1998), „Operacja Samum” (1999) – filmy Władysława Pasikowskiego
• „Zabić Sekala” (1998) – rola Jury Barana, za którą otrzymał Orła i Czeskiego Lwa
• „Dekalog” Kieślowskiego
• „Chłopaki nie płaczą” – występ w filmie, który sam reżyserował
• „Napad” (2024) – major Tadeusz Gadacz, na Netfliksie
• „Drelich” (2025) – Stryj, w serialu TVP
• „Komisarz Alex” – inspektor Ireneusz Gancarz (sezony 2025-2026)

Jakie filmy wyreżyserował Olaf Lubaszenko?

Olaf Lubaszenko wyreżyserował między innymi:

• „Sztos” (1997) – debiut reżyserski
• „Chłopaki nie płaczą” (2000) – jedna z najbardziej cytowanych polskich komedii
• „Poranek kojota” (2001) – słynny „Krzysztof Jarzyna ze Szczecina”
• „E=mc²” (2002)
• „Złoty środek”
• „Chwila nieuwagi, czyli drugi sztos” (Sztos 2)

Filmy te należą do najczęściej cytowanych komedii w polskim kinie końca lat 90. i początku XXI wieku.

Ile schudł Olaf Lubaszenko?

Olaf Lubaszenko schudł aż 80 kilogramów. W szczytowym momencie ważył około 165 kg. Aktor przez lata zmagał się z otyłością, depresją, cukrzycą typu 2 i bezdechem sennym. Spektakularną metamorfozę publicznie zaprezentował w 2025 roku, między innymi na premierze serialu „Drelich”.

Jak Olaf Lubaszenko schudł?

Olaf Lubaszenko publicznie tłumaczył, że klucz do jego metamorfozy to odstawienie trzech rzeczy:

• Słodzonych napojów, w tym coli
• Innych napojów gazowanych
• Bezczynności (czyli wprowadzenie regularnego ruchu)

Drogę do utraty 80 kg poprzedziła wieloletnia terapia, konsultacje ze specjalistami, leczenie depresji oraz cukrzycy. W pewnym momencie aktor rozważał operację bariatryczną, ale ostatecznie zdecydował się na walkę bez interwencji chirurgicznej. Sam mówił, że „strach przed stołem operacyjnym” stał się dla niego dodatkową motywacją.

Czy Olaf Lubaszenko miał depresję?

Tak. Olaf Lubaszenko publicznie i bardzo otwarcie mówił o wieloletniej walce z depresją. W rozmowach z dziennikarzami, między innymi w Newsweeku i programie „Życie od Nowa” Joanny Przetakiewicz, wskazywał, że depresja i otyłość są dla niego nierozłączne, a w połączeniu z cukrzycą i bezdechem sennym tworzyły „błędne koło” zdrowotne, z którego musiał się wydostać.

W jednej z rozmów z „Newsweekiem” mówił: „Moja waga jest objawem, a nie przyczyną. Z przyczyną sobie poradziłem. Tyle że naprawdę nie ma znaczenia, co było pierwsze – depresja i otyłość to upiorne siostry bliźniaczki. Świetnie ze sobą zgrane i dopasowane. Mają jeszcze dwójkę rodzeństwa: to cukrzyca i bezdech senny”.

Czy Olaf Lubaszenko gra w Komisarzu Aleksie?

Tak. W sezonach 2025 i 2026 Olaf Lubaszenko występuje w serialu „Komisarz Alex” jako inspektor Ireneusz Gancarz. FilmPolski potwierdza jego udział w wielu odcinkach kolejnych sezonów.

Czy Olaf Lubaszenko gra w serialu Drelich?

Tak. W serialu „Drelich”, którego premiera miała miejsce w 2025 roku w TVP, Olaf Lubaszenko zagrał Stryja – dawnego mentora głównego bohatera Marka Drelicha. Produkcja oparta jest na prozie Jakuba Ćwieka, a w obsadzie znaleźli się także Filip Pławiak, Marta Żmuda Trzebiatowska, Paweł Małaszyński i Przemysław Bluszcz. To właśnie na premierze tego serialu publicznie zaprezentował swoją spektakularną metamorfozę po utracie 80 kg.

Czym Olaf Lubaszenko zajmuje się obecnie?

W 2026 roku Olaf Lubaszenko jest aktywnym aktorem filmowym i teatralnym oraz reżyserem. Występuje w „Komisarzu Aleksie” jako inspektor Gancarz, w serialu „Drelich”, w spektaklu Teatru Telewizji „Dzień listopadowy” z 2026 roku, a także w Teatrze Capitol w spektaklu „Pół żartem…”, który wyreżyserował i przetłumaczył – za tę rolę otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora podczas XIII Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów „Sztuka plus Komercja” w grudniu 2025 roku.

Czy Olaf Lubaszenko był dyrektorem teatru?

Tak, ale bardzo krótko. 1 września 2022 roku Olaf Lubaszenko objął stanowisko dyrektora Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie. Po około miesiącu złożył jednak rezygnację – powodem były formalne ograniczenia związane między innymi z prowadzeniem działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. To bardzo krótki epizod w jego biografii.

Czy Olaf Lubaszenko grał u Pasikowskiego?

Tak. Olaf Lubaszenko współpracował z Władysławem Pasikowskim przy kilku ważnych filmach lat 90.: „Kroll” (1991), „Psy” (1992), „Demony wojny według Goi” (1998) i „Operacja Samum” (1999). To właśnie te role uczyniły go jedną z twarzy polskiego kina sensacyjnego epoki transformacji.

Kim jest Marianna Linde?

Marianna Linde to córka Olafa Lubaszenki i jego byłej żony Katarzyny Groniec. Marianna jest aktorką i wokalistką, która tradycję artystyczną kontynuuje w trzecim pokoleniu rodziny Linde-Lubaszenków – po dziadkach Asji Łamtiuginie i Edwardzie Linde-Lubaszence oraz po ojcu i matce.

Kim jest Olaf Lubaszenko?

Olaf Lubaszenko to polski aktor filmowy, teatralny i dubbingowy, reżyser, scenarzysta i producent. Urodził się 6 grudnia 1968 roku we Wrocławiu. Syn aktorów Asji Łamtiuginy i Edwarda Linde-Lubaszenki. Znany z filmów Krzysztofa Kieślowskiego („Krótki film o miłości”) i Władysława Pasikowskiego („Kroll”, „Psy”, „Demony wojny”). Reżyser kultowych komedii „Sztos” i „Chłopaki nie płaczą”. Laureat Orła i Czeskiego Lwa za „Zabić Sekala”. W ostatnich latach głośna jego metamorfoza po utracie 80 kg.

Wczesne życie i rodzina aktorska

Olaf Lubaszenko urodził się 6 grudnia 1968 roku we Wrocławiu, w rodzinie głęboko zakorzenionej w teatrze i filmie. Jego matka, Asja Łamtiugina, była aktorką, reżyserką teatralną i autorką tekstów piosenek – osobą, która łączyła wschodnią szkołę aktorstwa z polskim teatrem powojennym. Ojciec, Edward Linde-Lubaszenko, był aktorem teatralnym i filmowym, reżyserem, pedagogiem i profesorem sztuk teatralnych. Z tym pochodzeniem Olaf już jako dziecko miał dostęp do prób, planów zdjęciowych, garderób, rozmów o roli, aktorstwie i pracy artystycznej.

To pochodzenie często pojawia się w jego biografiach, bo dorastał bardzo blisko świata sztuki, choć jego własna droga nie była prostą kopią kariery rodziców. W wywiadach wielokrotnie podkreślał, że bycie synem znanych aktorów było dla niego zarówno przywilejem, jak i obciążeniem – od początku porównywano go z ojcem.

W ostatnich latach wątek rodzinny wracał w mediach nie tylko przez wspomnienia o rodzicach, ale też przez kontynuację artystycznej tradycji. Tradycję tę kontynuuje kolejne pokolenie – córka Olafa Lubaszenki, Marianna Linde, aktorka i wokalistka.

Edukacja Lubaszenki była niestandardowa. Nie ukończył klasycznej szkoły aktorskiej w typowym trybie. Studiował socjologię na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1986-1987, później uczył się w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, a w 1991 roku zdał eksternistyczny egzamin dla aktorów dramatu. Ten detal biograficzny dobrze pokazuje jego zawodową drogę: dużo nauczył się nie tylko w salach wykładowych, ale przede wszystkim na planach, w teatrze, przy reżyserach i aktorach, z którymi pracował od młodości.

Krótki film o miłości – przełom u Krzysztofa Kieślowskiego

Olaf Lubaszenko zadebiutował na ekranie bardzo wcześnie. FilmPolski pokazuje, że jego aktywność ekranowa zaczyna się już w pierwszej połowie lat 80., a biogramy teatralne przypominają, że jako nastolatek pojawił się między innymi w produkcji „Życie Kamila Kuranta”. Był więc aktorem, który dorastał razem z kamerą.

Przełomem okazał się jednak rok 1988 i współpraca z Krzysztofem Kieślowskim. Lubaszenko zagrał Tomka w „Krótkim filmie o miłości”, kinowej wersji „Dekalogu VI”. Jego partnerką była Grażyna Szapołowska, a film stał się jednym z najważniejszych polskich obrazów psychologicznych końca lat 80. Rola Tomka, młodego, samotnego chłopaka zakochanego w starszej kobiecie, wymagała dużej delikatności i skupienia. Lubaszenko zagrał ją tak, że szybko przestał być jedynie „synem znanych aktorów”, a zaczął funkcjonować jako samodzielny, wyrazisty aktor młodego pokolenia.

„Krótki film o miłości” jest często wymieniany w międzynarodowych zestawieniach najważniejszych filmów europejskich końca lat 80. Dla 19-letniego wówczas Lubaszenki był to debiut na poziomie, którego wielu aktorów nie osiąga przez całą karierę. Współpraca z Kieślowskim dała mu nie tylko rozpoznawalność, ale też wewnętrzny standard – aktor wielokrotnie wspominał, jak duży wpływ reżyser miał na jego rozumienie pracy z kamerą i z ciszą.

Lata 90. – Pasikowski, Psy, Kroll i kino sensacyjne

Dla wielu widzów Olaf Lubaszenko jest jedną z twarzy polskiego kina lat 90. Współpracował z Władysławem Pasikowskim przy takich filmach jak „Kroll” (1991), „Psy” (1992), „Demony wojny według Goi” (1998) i „Operacja Samum” (1999). To właśnie role u Pasikowskiego przyniosły mu w latach 90. ogromną popularność. Było to kino ostrzejsze, bardziej męskie, sensacyjne, często osadzone w realiach transformacji ustrojowej, służb, wojska, przemocy i moralnego chaosu po zmianie systemu.

Lubaszenko potrafił w tym świecie funkcjonować inaczej niż część ekranowych twardzieli. Nie miał wyłącznie fizycznej dominacji czy brutalnej charyzmy. Częściej grał postacie inteligentne, trochę wycofane, niejednoznaczne, uwikłane w sytuacje, które wymagają od bohatera sprytu albo emocjonalnej odporności. Właśnie dlatego dobrze odnajdywał się zarówno u Kieślowskiego, jak i u Pasikowskiego. Jeden reżyser wymagał ciszy i psychologicznego napięcia, drugi – rytmu, konkretu i filmowej energii. Lubaszenko umiał połączyć oba rejestry.

Zabić Sekala – Orzeł i Czeski Lew

Ważnym punktem kariery aktorskiej był także film „Zabić Sekala” w reżyserii Vladimíra Michálka. Za rolę Jury Barana Olaf Lubaszenko otrzymał aż trzy ważne nagrody:

• Nagrodę Aktorską na festiwalu w Karlowych Warach
• Czeskiego Lwa – czeski odpowiednik Oscara
• Orła Polskiej Akademii Filmowej

To jedna z jego najważniejszych ról i zarazem dowód, że jego dorobek nie zamyka się w kinie popularnym. „Zabić Sekala” było międzynarodową produkcją o dużym ciężarze dramatycznym, a nagrody potwierdziły, że Lubaszenko jest aktorem docenianym również poza Polską. Czeski Lew dla polskiego aktora to wyróżnienie szczególne – aktorzy spoza Czech bardzo rzadko otrzymują tę nagrodę.

Reżyseria – Sztos, Chłopaki nie płaczą, Poranek kojota

Drugą wielką częścią kariery Olafa Lubaszenki jest reżyseria. Jako reżyser filmowy zadebiutował w 1997 roku filmem „Sztos”. Była to komedia sensacyjna, która z czasem zyskała status jednego z rozpoznawalnych tytułów polskiego kina rozrywkowego końca lat 90. Później przyszły filmy, które bardzo mocno wpisały się w popkulturę:

• „Chłopaki nie płaczą” (2000) – prawdopodobnie najczęściej cytowany film w jego reżyserskim dorobku
• „Poranek kojota” (2001) – słynny „Krzysztof Jarzyna ze Szczecina” stał się symbolem polskiej komedii
• „E=mc²” (2002)
• „Złoty środek”
• „Chwila nieuwagi, czyli drugi sztos” (znany szerzej jako „Sztos 2”)

„Chłopaki nie płaczą” to film, z którego pochodzi wiele tekstów funkcjonujących w języku potocznym, memach i internetowej kulturze. Lubaszenko stworzył kino komediowe oparte na szybkim dialogu, przerysowanych charakterach, kryminalnym tle i aktorach, którzy umieli grać serio w absurdalnych sytuacjach. Cezary Pazura, Maciej Stuhr, Michał Milowicz, Mirosław Zbrojewicz, Tomasz Bajer czy Anna Mucha stali się częścią świata, który do dziś jest rozpoznawalny nawet dla widzów urodzonych długo po premierze filmu.

„Poranek kojota” utrwalił ten styl jeszcze mocniej. Pojawił się tu słynny Krzysztof Jarzyna ze Szczecina, czyli postać, która przeszła do historii polskiej komedii jako symbol filmowej przesady, gangsterskiego tonu i popkulturowego żartu. Lubaszenko jako reżyser umiał wtedy uchwycić moment: polska publiczność chciała komedii szybkiej, cytowalnej, trochę nonszalanckiej, mocno osadzonej w nowych realiach po transformacji. Jego filmy nie były eleganckimi komediami salonowymi, tylko rozrywkowym kinem z energią ulicy.

W niektórych projektach odpowiadał również za scenariusz albo produkcję. Stowarzyszenie Filmowców Polskich wymienia go jako reżysera, scenarzystę i producenta, pokazując, że nie był tylko aktorem, który jednorazowo stanął po drugiej stronie kamery, lecz twórcą aktywnie współtworzącym polskie kino popularne.

Teatr, Teatr Telewizji, dubbing

Olaf Lubaszenko ma również bardzo istotny dorobek teatralny i telewizyjny. Występował między innymi w Teatrze na Woli, Teatrze Buffo w Warszawie, Teatrze Nowym w Łodzi i na krakowskiej Scenie STU. Biogram Sceny STU podaje, że od 1986 roku zagrał w ponad dwudziestu spektaklach Teatru Telewizji. To ważne, bo dla pokolenia widzów wychowanych na poniedziałkowym Teatrze Telewizji Lubaszenko nie był wyłącznie aktorem filmowym, ale też twarzą bardziej klasycznej, literackiej formy aktorstwa.

W Scenie STU grał między innymi:

• W „Kolacji na cztery ręce” jako Jan Sebastian Bach
• W „L do L” jako Stanisław Lem
• W „Księżycu i magnoliach” jako David O. Selznick
• W spektaklu „Małe zbrodnie małżeńskie” jako Gilles

Ta lista pokazuje rozpiętość ról: od komedii, przez portrety postaci historycznych i kulturowych, po kameralny teatr psychologiczny.

Jest także aktorem dubbingowym. W jego przypadku głos ma duże znaczenie – niski, rozpoznawalny, z charakterystyczną barwą i spokojem. To głos, który łatwo zapamiętać, bo dobrze działa zarówno w filmach sensacyjnych, jak i w narracji, komedii czy dubbingu. W jego karierze często wraca właśnie ten element: nawet kiedy nie gra pierwszoplanowej roli, potrafi zbudować obecność samą tonacją, pauzą i sposobem mówienia.

Metamorfoza – schudł 80 kg z 165

Jednym z największych medialnych tematów dotyczących Olafa Lubaszenki w 2025 i 2026 roku była jego spektakularna metamorfoza. Aktor, który w szczytowym momencie ważył około 165 kilogramów, schudł aż 80 kg. Publicznie zaprezentował się w nowej formie na premierze serialu „Drelich”, gdzie fotoreporterzy, dziennikarze i fani byli w szoku. Dziennik.pl, Pudelek, Party.pl, Świat Gwiazd i wiele innych mediów obszernie opisywało zmianę – tysiące komentarzy w internecie i materiały telewizyjne.

Lubaszenko mówił otwarcie, że jego metamorfoza nie była tylko o wadze. Była o całym splocie chorób, które się wzajemnie napędzały:

• Otyłość
• Depresja
• Cukrzyca typu 2
• Bezdech senny
• Nadciśnienie tętnicze
• Problemy ze stawami

W rozmowie z „Newsweekiem” mówił: „Moja waga jest objawem, a nie przyczyną. Z przyczyną sobie poradziłem. Tyle że naprawdę nie ma znaczenia, co było pierwsze – depresja i otyłość to upiorne siostry bliźniaczki. Świetnie ze sobą zgrane i dopasowane. Mają jeszcze dwójkę rodzeństwa: to cukrzyca i bezdech senny”.

W programie „Życie od Nowa” Joanny Przetakiewicz aktor zdradził, że w pewnym momencie był o krok od poddania się operacji bariatrycznej. Jednak, jak sam przyznał, to właśnie strach przed zabiegiem chirurgicznym stał się nieoczekiwanym impulsem do działania. Lęk przed operacją skłonił go do samodzielnej walki o zdrowie.

Aktor wskazał, że klucz do utraty 80 kg sprowadzał się do odstawienia trzech rzeczy: słodzonych napojów (w tym ulubionej coli), innych napojów gazowanych oraz bezczynności. To brzmi prosto, ale dla osoby zmagającej się z otyłością trzeciego stopnia każda z tych zmian wymagała ogromnej determinacji. Sam mówił: „Magicznie w tym czasie zacząłem chudnąć, to było niesamowite. Oczywiście nie była to czysta magia, był w tym też rodzaj naukowej podpory. Chodziło mi o dietę. Wystarczyło odstawić praktycznie trzy rzeczy, żeby to ruszyło z tak niesamowitą siłą”.

W jego przypadku metamorfoza nie była tylko o wyglądzie. Uratowała życie. Otyłość trzeciego stopnia, połączona z cukrzycą, depresją i bezdechem sennym, jest poważnym czynnikiem ryzyka wielu chorób, w tym chorób układu krążenia, nowotworów i schorzeń metabolicznych. Obecny stan zdrowia Lubaszenki – publicznie pokazany na ściankach i premierach 2025 i 2026 roku – to wynik wielu lat pracy nad sobą.

Najnowsze projekty – Napad, Drelich, Komisarz Alex, Dzień listopadowy

W ostatnich latach Olaf Lubaszenko wrócił do bardzo widocznych ról ekranowych. Jednym z najważniejszych projektów był film „Napad” w reżyserii Michała Gazdy, udostępniony na Netfliksie w październiku 2024 roku. Lubaszenko zagrał tam majora Tadeusza Gadacza, byłego funkcjonariusza policji, który otrzymuje szansę powrotu do dawnego życia dzięki rozwiązaniu sprawy napadu na bank. Netflix zapowiadał film właśnie z Lubaszenką w roli głównej, obok Jędrzeja Hycnara, Wiktorii Gorodeckiej i Magdaleny Boczarskiej.

W 2025 roku pojawił się również w serialu „Drelich”, gdzie zagrał Stryja – dawnego mentora głównego bohatera Marka Drelicha (Filip Pławiak). Produkcja TVP oparta była na prozie Jakuba Ćwieka, a w obsadzie znaleźli się także Marta Żmuda Trzebiatowska, Paweł Małaszyński i Przemysław Bluszcz. To właśnie na premierze tego serialu publicznie zaprezentował swoją metamorfozę.

W 2025 i 2026 roku Lubaszenko jest także obecny w „Komisarzu Aleksie” jako inspektor Ireneusz Gancarz. FilmPolski pokazuje jego udział w wielu odcinkach sezonów 2025 i 2026.

Na początku 2026 roku TVP VOD pokazało również spektakl Teatru Telewizji „Dzień listopadowy” według Jarosława Iwaszkiewicza, z Olafem Lubaszenką, Ewą Wiśniewską, Julią Kijowską i Bartoszem Gelnerem w obsadzie. Polskie Radio rozmawiało z aktorem o tym projekcie, a TVP zapowiadała spektakl jako spotkanie doświadczonych aktorów z adaptacją mniej znanego opowiadania Iwaszkiewicza.

W teatrze szczególnie ważny stał się spektakl „Pół żartem…” w Teatrze Capitol. Lubaszenko nie tylko w nim grał, ale też odpowiadał za reżyserię i tłumaczenie. W grudniu 2025 roku informowano, że został wyróżniony nagrodą dla najlepszego aktora podczas XIII Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów „Sztuka plus Komercja” za rolę Harrego w tym spektaklu.

Krótki epizod dyrektorski w Częstochowie

W 2022 roku Olaf Lubaszenko został powołany na dyrektora Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie. Funkcję objął 1 września 2022 roku, ale już po miesiącu zrezygnował. Media i komunikaty samorządowe wskazywały na formalne przyczyny odejścia, związane między innymi z ograniczeniami dotyczącymi prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne.

To ważne doprecyzowanie, ponieważ w niektórych starszych lub nieaktualizowanych biogramach można trafić na informację, że od 2022 roku jest dyrektorem częstochowskiego teatru, ale aktualny stan jest inny – był to bardzo krótki epizod, zakończony rezygnacją. Po zakończeniu tej funkcji Lubaszenko wrócił do roli przede wszystkim aktora i reżysera spektakli teatralnych.

Życie prywatne – Katarzyna Groniec, Marianna Linde, śmierć rodziców

Olaf Lubaszenko był mężem Katarzyny Groniec, aktorki i piosenkarki znanej między innymi z musicalu „Metro”. Ich małżeństwo trwało w latach 1992-1995. Mają córkę Mariannę Linde, która również związała życie ze sceną i muzyką. Marianna kontynuuje rodzinną tradycję artystyczną – występuje jako aktorka i wokalistka, ale jej droga jest bardziej związana ze współczesnymi formatami muzycznymi niż z klasycznym filmem czy teatrem.

Informacje o życiu prywatnym aktora najlepiej ograniczać do tych faktów, ponieważ nie buduje on kariery na ujawnianiu szczegółów rodzinnych, a wiele popularnych tekstów internetowych miesza biografię z komentarzem obyczajowym.

W ostatnich latach jednym z mocniejszych prywatnych wątków publicznie obecnych w mediach było pożegnanie rodziców. 31 marca 2023 roku zmarła Asja Łamtiugina – matka aktora. 8 lutego 2026 roku w wieku 86 lat zmarł Edward Linde-Lubaszenko – ojciec, wybitny aktor i profesor sztuk teatralnych. Aktor wspominał matkę w mediach społecznościowych, a po śmierci ojca zamieścił krótkie pożegnanie. Polskie media szeroko opisywały pogrzeb Edwarda Linde-Lubaszenki, podczas którego Olaf był wyraźnie poruszony – Robert Janowski, jeden z najbliższych przyjaciół rodziny, wsparł go w kościele, co relacjonowała większość portali plotkarskich.

Nie ma potrzeby rozwijać tego tematu w sensacyjny sposób – to po prostu ważny, ludzki fragment biografii artysty, który sam wyrósł w rodzinie teatralnej i przez całe życie pozostawał z nią symbolicznie związany.

Olaf Lubaszenko dziś

Stan na maj 2026 roku: Olaf Lubaszenko jest 57-letnim aktorem, reżyserem i twórcą teatralnym, który po latach zmagań z otyłością, depresją i cukrzycą odzyskał formę i zawodową aktywność. W ostatnim okresie zagrał w:

• „Napad” (2024, Netflix) – jako Tadeusz Gadacz
• „Drelich” (2025, TVP) – jako Stryj
• „Komisarz Alex” (2025-2026) – jako inspektor Gancarz
• „Dzień listopadowy” (2026, Teatr Telewizji)
• „Pół żartem…” (Teatr Capitol) – reżyseria, tłumaczenie i rola, nagroda dla najlepszego aktora 2025

Z perspektywy historii polskiego kina Olaf Lubaszenko jest postacią niezwykle wszechstronną. Łączy w sobie aktora kina autorskiego (Kieślowski, „Krótki film o miłości”), gwiazdę kina sensacyjnego lat 90. (Pasikowski – „Kroll”, „Psy”), międzynarodowo nagradzanego aktora dramatycznego („Zabić Sekala” – Orzeł, Czeski Lew), reżysera kultowych komedii („Sztos”, „Chłopaki nie płaczą”, „Poranek kojota”), aktora teatralnego z bogatym dorobkiem na Scenie STU i w Teatrze Telewizji oraz publiczną twarz walki z chorobą i przemianą życiową.

W 2026 roku jego nazwisko funkcjonuje w polskim show-biznesie zarówno przez aktualne projekty zawodowe, jak i przez historię metamorfozy – opowieść o tym, że nawet w wieku 50+, po latach poważnych chorób, można dokonać prawdziwie radykalnej zmiany. To czyni go nie tylko ikoną filmową, ale i kulturową postacią, której biografia łączy sztukę z bardzo ludzką historią walki o zdrowie.

Wyszukaj profile

Wyszukaj, przeglądaj, filtruj i znajdź profile, które Cię interesują!

Wszystkie kategorie Program Produkt Grupa Influencer Event Miejsce Kanał Film Płyta Filtruj po kategorii

Wszystko Program Produkt Grupa Influencer Event Miejsce Kanał Film Płyta

Wybierz kategorię lub wpisz frazę aby rozpocząć wyszukiwanie

Wyszukiwanie profili...

😕

Nie znaleziono profili

Spróbuj zmienić kryteria wyszukiwania lub wybrać inną kategorię.