Łukasz Lotek Lodkowski – W punkt

„W punkt” to drugi solowy program Łukasza „Lotka” Lodkowskiego i wyraźny krok naprzód wobec debiutanckiego „BANG”. Lotek wciąż buduje na tej samej personie – grubego, który wszystko przeżywa intensywniej niż powinien – ale tym razem materiał jest głębiej osadzony w konkretnych postaciach i środowiskach. Program ma dwa wyraźne filary narracyjne: rozbudowany blok o liceum i Łapserdakach oraz równie długi blok o rodzinie i wigilijnym pojedynku cioci Eli z mamą. Między nimi – seria autonomicznych historii o randkowaniu jako grubasie, 500 plus i pierwszej miłości.

To program ambitniejszy strukturalnie niż „BANG”, choć jednocześnie mniej równy. Kiedy Lotek buduje ensemble cast – Krzysiu Rusiała, Ludwik, Michał z neseserem, Wachu, ciocia Ela – wyniki są wybitne. Kiedy pozwala sobie na dłuższe dygresje bez zakotwiczenia w postaci, wieczór traci tempo.

Najważniejsza różnica między „W punkt” a „BANG” nie leży w tematach, lecz w tym, jak Lotek buduje śmiech – nie solo, ale przez postacie. Germanistka, Krzysiu Rusiała, Ludwik, Michał Bydzik z brązowym neseserem i historyczka, która ma w d*pie związanego Wacha – to galeria tak precyzyjnie narysowanych postaci drugoplanowych, że przez chwilę zapominamy, że jesteśmy na stand-upie, a nie w serialu obyczajowym. Każda z tych osób ma swój własny rytm i jeden definiujący detal: Krzysiu nie wie, jak podnieść rękę. Ludwik jako jedyny chciał uczyć się niemieckiego. Historyczka chowa nożyczki z pełnym spokojem i wychodzi.

Blok wigiliany z ciocią Elą to z kolei najdojrzalszy narracyjnie fragment w dorobku Lotka do tej pory. Historia nie ma jednej puenty – ma escalację rozłożoną na trzy lata: śledzie i karpia po żydowsku, muffinki, świeży chleb. Każda runda daje Eli jeden punkt, a matce jedno wk**wienie. Lotek jest tu narratorem, ale i uczestnikiem – wbijanie szpileczek mamie „dla jej dobra” to jeden z tych momentów, gdzie komedia jest tak blisko prawdy, że śmiech jest trochę nieswój.

Słabszą stroną „W punkt” jest rozłożony bit o 500 plus. Pomysł jest fantastyczny – eskalacja od nierówności między dziećmi aż po beczku z ciałem ojca – ale historia jest o dobrych pięć minut za długa. Lotek zbyt długo utrzymuje tempo jednakowe, przez co finał (dzieci wiążące ojca) przychodzi, gdy widownia jest już lekko zmęczona tą akurat ścieżką. Skrócony o jedną spiralę, ten bit byłby jednym z najlepszych w całym programie.