Łukasz Lotek Lodkowski – W krążku tajemnic

„W krążku tajemnic” to piąty solowy program Łukasza „Lotka” Lodkowskiego, nagrany w kameralnej sali – świadomy powrót do mniejszych przestrzeni po latach grania na halach. Tytuł pochodzi od finałowej historii o krążku antykoncepcyjnym Kasi, który Lotek przez przypadek zdjął podczas seksu, wyrzucił w chusteczkach i przez pół nocy udawał, że w ogóle niczego nie widział – prowadząc Kasię przez ginekologiczne pogotowie i powożąc lekarza, który milcząco był wspólnikiem w sabotażu.

Program ma wyraźną, nową architekturę: trzy „starcze rady” jako oś konstrukcyjna, rozłożone przez cały wieczór jak drogowskazy. Między nimi – blok o diecie pudełkowej i pierwszym w życiu rzyganiu (18 lat przerwy, dwa palce nie do buzi), teleturnieje na TVP (Familiada z hodowcami pszczół i Karolem, Koło Fortuny z Norbim i budyniem Czesława), pandemia i NFZ (Jadwiga Przychodnia i trzydniowa batalia o teleporadę), zaręczyny w Kazimierzu Dolnym z martwymi menelami i winem zostawionym na ławce, imię dla hipotetycznego syna (Goliat vs. Tadeusz/wajcha), historia z sądem orzekającym że dzieci są brzydkie, oraz Kasia w kilku osobnych, równoległych wątkach. To program najbardziej skrojony dramaturgicznie w całym dorobku Lotka – i pierwszy, w którym wyraźnie czuć, że komik wie, co chce powiedzieć zanim zacznie mówić.

„W krążku tajemnic” jest programem, który Lotek otwiera z premedytacją: starcze rady jako konstrukcja dramaturgiczna to pierwsze tak jawne zaproszenie do myślenia o własnym dorobku i zbliżającej się trzydziestce ósemce. „Jak jesteście młodzi, róbcie wszystko – nigdy nie wiadomo co się przyda” jako konkluzja bloku o rzyganiu po raz pierwszy od osiemnastu lat ma tę samą strukturę co dobry stand-upowy esej: teza, historia, wniosek. To nie jest przypadkowe. Lotek w „W krążku tajemnic” jest pierwszym razem artystą, który myśli o kształcie wieczoru, a nie tylko o jakości poszczególnych historii.

Blok o teleturnejach TVP to jeden z najdłuższych i najlepiej wykonanych komediowych monologów w dorobku Lotka, który nie jest w całości autobiograficzny. Familiada z Karolem fascynującym się hodowcą pszczół, pytającym z coraz większą pasją o przewożenie pszczół i kompletnie ignorującym resztę uczestników, Koło Fortuny z Norbim komentującym kręcenie się koła w czasie rzeczywistym i z Czesławem odgadującym „uchwyt rowerowy na budyń” zamiast bidonu – to materiał obserwacyjny oparty na oglądaniu rzeczywistości z taką samą uwagą, jaką Lotek przykłada do własnych historii. To rzadkość w jego dorobku i otwiera nowy rejestr.

Finał z krążkiem antykoncepcyjnym jest pod względem dramaturgicznym najlepiej skonstruowaną historią, jaką Lotek kiedykolwiek opowiedział na scenie. Pięć aktów: znalezienie nieznanego obiektu, usunięcie dowodów, poszukiwania z Kasią, ginekologiczne pogotowie z USG, i lekarz patrzący kątem oka z niemą wiedzą, który milczy i puszcza Lotka wolno. Ujawnienie, że Kasia zobaczy tę historię dopiero z nagrania na YouTubie, zamyka program w sposób, który jest jednocześnie meta-komentarzem do całego wieczoru i najlepszym żartem na ostatnią minutę, jaki Lotek napisał. Program zasługuje na swoją ocenę już tylko za tę historię.