Łukasz Lotek Lodkowski – Pacześ i Lotek Tour

Nagranie Lotka z trasy „Pacześ i Lotek Tour 2024″ to osobny twór na tle jego solowych programów – wieczór bardziej rozległy tematycznie, mniej precyzyjny strukturalnie, ale miejscami wybitny w pojedynczych blokach. Zapowiedź przez Rafała „Rutka” Rutkowskiego nie jest tu przypadkowa – to on jest bohaterem otwierającej historii o zakupie wagyu w Hali Koszyki, która od pierwszych minut ustala ton całego wieczoru: człowiek w zderzeniu z absurdem, który sam na siebie ściągnął.

Wieczór obejmuje: operację wagyu i kolację w Wilanowie (3120 zł za mięso, które skończyło u psa), inflację i „gówno mięsko” japońskiego naukowca, portret Paczesia z ADHD i jego paraliżem przy zamawianiu cappuccino, wyprawę do holenderskiego coffee shopu i Dzielnicy Czerwonych Latarni, spotkanie z Andrzejem Piasecznym w garderobie i wolę Lotka, żeby się „zgodzić dla historii na scenę”, dojrzewanie w erze teledysków MTV, egzorcyzm rodzinny po odkryciu historii przeglądarki, wojnę z otyłością przez wszystkie diety świata, blokadę kart przez Kasię i nieudane negocjacje z McDonaldem, próbę wejścia na Netflix z operatorem-wsiokiem z psującym się zębem, zemstę Kasi na pracowniku hotelowym po roku nauki angielskiego u czarnoskórego Amerykanina, oraz wielkanocny egzorcyzm z orzechem brazylijskim, krzyżem z czekolady i czterema butelkami święconej wody. To jeden z najbogatszych tematycznie wieczorów w dorobku Lotka – i jeden z najmniej równomiernych.

Dwie rzeczy wyróżniają to nagranie spośród wszystkich programów w dorobku Lotka. Pierwsza to historia z wagyu – blok o zakupie mięsa za 3120 złotych, które ostatecznie trafiło do psa Rutkowskiego, jest pod względem komicznego potencjału materiału równy najlepszym fragmentom „Bałaganu na strychu”. Zestawienie ceny pierwszego samochodu Lotka z jednorazowym rachunkiem za steki dla sześciu osób, kolejka w Hali Koszyki trzymająca mu kciuki podczas negocjacji z rzeźnikiem, mięso kamuflowane w torbie Żabki i przytrzymywane na seks-kajdankach z obawy przed kradzieżą, wreszcie luksusowe wagyu smażone na jednej patelni w dymie ślepej kuchni w Wilanowie i podane z tanią fasolką – to historia o inflacji, presji towarzyskiej i polskiej hipokryzji opowiedziana przez jeden zakup spożywczy. Lotek nie mógłby napisać lepszego opisu tego, jak klasa średnia wyobraża sobie luksus, nie żyjąc w nim na co dzień.

Druga rzecz, którą zapamiętuje się z tego nagrania na długo, to historia z Andrzejem Piasecznym w garderobie – i przede wszystkim jej budowa. Lotek słyszy, że Piasek go szuka, i natychmiast jego mózg konstruuje scenariusz, którego nie było: wychyla się z garderoby gotowy „się zgodzić dla historii na scenę”. Piaseczny chciał zdjęcia. To jest bit o mechanizmie komickiego myślenia – o tym, że stand-uper w każdej sytuacji widzi najpierw narrację, a potem rzeczywistość. A dogrywka, że Piasek nigdy tego zdjęcia nie wrzucił na social media, i komentarz Lotka o tym, do czego mogło mu służyć, jest przykładem tego, jak prosta obserwacja może pracować jeszcze przez dwie minuty po właściwej pointce. W całym dorobku Lotka jest bardzo mało takich bitów – gdzie żart ma dodatkowe piętro, które uruchamia się po chwili ciszy.

Słabością nagrania jest struktura – a raczej jej brak. Wieczór trasowy bez dramaturgicznego kręgosłupa, który Lotek zbudował przez „starcze rady” w „W krążku tajemnic”, rozsiewa się na kilkanaście historii o zbliżonym ciężarze bez wyraźnej hierarchii. Finał z wielkanocnym egzorcyzmem – orzech brazylijski, czekoladowy krzyż odgryziony instynktem grubasa, cztery butelki święconej wody i wujek mówiący po aramejsku – jest wybitny i ratuje całość, ale program do tego finału dochodzi krętą drogą. Nagranie trasowe rządzi się jednak innymi prawami niż solowy program – i jako dokument tego, jak Lotek wygląda w masowej trasie, z publicznością w halach, jest materiałem cennym i miejscami bardzo dobrym.