Łukasz Lotek Lodkowski – BANG

„BANG” to pierwszy solowy program Łukasza „Lotka” Lodkowskiego — komika, który karierę budował u boku Rafała Paczesia, a tutaj po raz pierwszy staje samodzielnie przed dużą widownią i udowadnia, że ma wystarczająco dużo materiału na cały wieczór. I to z naddatkiem.

Lotek wchodzi na scenę z gotową personą: gruby przegryw z sercem na dłoni, który wszystko robi nie tak, a mimo to jakoś przeżywa. Przez blisko godzinę opowiada o Majówce w ośrodku w Toporni koło Radomia, podróżach pociągiem i BlaBlaCarami, rodzicach, którzy znają każdą słabość syna, i dorastaniu w epoce, gdy jedyną dostępną pornografią była mokra od śniegu gazetka znaleziona w krzakach. Program nie ma jednego tematu przewodniego — jest raczej zbiorem dobrze zapieczonych historii połączonych tym samym głosem i tą samą energią.

Siłą „BANG” jest to, że Lotek dokładnie wie, kim jest na scenie — i nie próbuje być nikim innym. Persona „grubego przegrywa” nie jest wstydem ani tarczą, tylko narzędziem: Lotek używa jej, żeby wejść do historii od razu, bez rozgrzewania. Kiedy opowiada o wychowawczyni, która każdej lekcji wysyłała go zmoczyć gąbkę i zawsze mówiła, że wyżymał za słabo, nie musimy mu nic tłumaczyć — od razu jesteśmy przy tym stoliku. To rzadka umiejętność, szczególnie w debiucie.

Najlepsze numery programu to te, w których Lotek pozwala historii rozrosnąć się w pełnometrażową scenę. Historia ze Stiwim na Majówce — łącznie ze słynną łyżeczką masła — to kilkunastominutowy blok zbudowany z precyzją, której nie powstydziłby się nikt z najlepszych polskich komików. Eskalacja jest perfekcyjnie odmierzona: każdy kolejny element (pasta do zębów, trwały marker, kostka z kibla) przychodzi dokładnie wtedy, gdy poprzedni zaczyna tracić impet. Kulminacja przy śniadaniu — i koleżanka jedząca jogurt tą samą łyżeczką — to puenta, która działa podwójnie: śmieszy i odrabia wszystko naraz.

Słabszym ogniwem „BANG” jest środek programu. Blok o wychowaniu seksualnym i gazetkach w krzakach jest poprawny, ale grany zbyt często przez zbyt wielu komików, żeby Lotek mógł tu zaskoczyć. Podobnie bit o siedzeniu w misce z wódką na SGGW — pomysłowy, ale wykonany bardziej jako opowiadanie niż scenka. Przy takim talencie do fizyczności, jaki Lotek pokazuje w innych miejscach, te fragmenty brzmią jak materiał z notatnika, który nie zdążył dojrzeć do pełnej formy.