Łukasz Lotek Lodkowski – BANG 2

„BANG 2″ to czwarty solowy program Łukasza „Lotka” Lodkowskiego – nagrany w cieniu pandemii COVID-19, która staje się osią wieczoru nie jako temat publicystyczny, lecz jako zestaw konkretnych, osobistych sytuacji. Miami z Paczesiem zamykane etapami (restauracje, plaża, hotel, kartka pod drzwiami), lot patriotyczny z kaszlącym pasażerem bez maseczki, policjant proszący o pomachanie przez okno, żandarm wojskowy każący przysiąc – Lotek używa pandemii jako rekwizytorni, nie trybuny.

Program krąży wokół czterech głównych osi: pandemia i jej logistyczne absurdy, walka z otyłością po zrzuceniu 25 kilo (krokomierz, Fat Killer, przysiad kończący się w gaciach, 17 godzin w kaloszach), związek z Kasią jako stałą postacią drugoplanową (fluid na kanapie, 5 godzin w kolejce do PLNY, zasypianie na każdym filmie, monolog o kaloryferach o 23.00), oraz lot do Anglii ze spontanicznie zdobytym grubym przyjacielem z Ryanairem. Zamknięciem jest historia z tirówkami leśnymi i Kasią budzącą się na tylnej kanapie. To najbogatszy fabularnie program w dorobku Lotka – i pierwszy, w którym osoba partnerki jest przez cały wieczór równie ważna co on sam.

Największą zmianą, jaką „BANG 2″ wprowadza do dorobku Lotka, jest Kasia – pierwsza postać drugoplanowa w jego programach, która ma imię, własny charakter i własną dramaturgię rozłożoną przez cały wieczór. Fluid podłożony pod poduszkę kanapy, żeby ją wkurzyć w dzień złości. Polewanie kaloszów wrzątkiem z drzwi łazienki, bo boi się wybuchu. Podpijanie wina w restauracji i udawanie, że Lotek sam pije za szybko. Titanic jako ulubiony film i absolutna pewność, że DiCaprio i Winslet wychodzą z tego cało. Skazani na Shawshank obejrzany do momentu, gdy dziadek wychodzi z więzienia i się wiesza. Pięć godzin w kolejce do PLNY zakończone kupnem kaloszów zamiast kurtki, bo kurtka miała zły odcień. To jest portret relacji zbudowany z kilkudziesięciu szczegółów – i jest tak celny, że śmiejemy się i jednocześnie rozpoznajemy w nim coś prawdziwego.

Blok pandemiczny – Miami etapami, lot patriotyczny, stres przed termometrem (35,2 po panice, wychodzi że prawie się sam zaj**ał z zimna), dwie kwarantanny z policjantem proszącym o pomachanie i żandarmem wymuszającym przysięgę – to jedno z najlepiej skonstruowanych otwarć w całym dorobku Lotka. Każdy absurd jest dokładnie tak konkretny, żeby działać jako historia, a nie jako obserwacja. „Lot do domu czy jakoś tak” zamiast bezdomności w Miami to jedno z tych zdań, które zapamiętuje się natychmiast.

Słabszym ogniwem jest środkowa część – przysiad kończący się katastrofą, krokomierz mierzący kroki w domowych warunkach (badany przez Chińczyka 24 godziny na dobę), Fat Killer i grupa wsparcia w lesie rzucająca kamieniami. Każdy z tych bitów jest sprawny osobno, ale razem tworzą zbyt długi pasaż o jednym temacie. Kalosze – historia dwudziestominutowa, eskalująca przez masło na stopach, 45 minut nóg pod ścianą z tłuszczem kapiącym na twarz, wrzątek z gara, próby rozkurczania zimną wodą i finałowy sekator – są tu wyraźnym wyłomem w górę i mogłyby stać samodzielnie. Lotek wróci do tempa w drugiej połowie programu, ale środek kosztuje kilka minut uwagi widowni więcej niż powinien.