Łukasz Lotek Lodkowski – Bałagan na strychu

„Bałagan na strychu” to trzeci solowy program Łukasza „Lotka” Lodkowskiego i dotychczas najambitniejszy – zarówno pod względem długości, jak i tematycznego rozmachu. Tytuł pochodzi od bitu o kumplu-genialnym-debilem, którego tok rozumowania Lotek opisuje właśnie tym sformułowaniem, ale metafora pasuje do całego wieczoru: program jest gęsty, chaotycznie bogaty i sprawia wrażenie, jakby Lotek wpakował do jednego worka wszystko, co nazbierał przez ostatnie dwa lata życia.

Na program składają się cztery duże bloki tematyczne: otyłość i codzienne konsekwencje bycia grubym, perypetiaquestzdrowotne z NFZ i prywatną służbą zdrowia (łącznie z bratem weterynarzem), letnie wakacje żeglarskie z pierwszego męskiego wyjazdu po maturze, oraz związek z nową dziewczyną lubiącą ostry seks. Między nimi kilkanaście mniejszych historii – o kanaring w Warszawie, Holterze nagranym w Sopocie po kokainie, puzzlach, prezentach i kumplu, który chciał palcować krowę na zajęciach weterynaryjnych. To program z najdłuższym listą postaci w dorobku Lotka i jego najwyżej ustawioną poprzeczką.

„Bałagan na strychu” to program, w którym Lotek po raz pierwszy przez cały wieczór brzmi jak ktoś, kto w pełni rozumie, czym jest jego komedia. Nie ma tu żadnego fragmentu, który mógłby trafić do repertuaru innego polskiego komika – każda historia jest tak naznaczona konkretnym szczegółem, że można ją zidentyfikować jako lotkową zanim padnie pierwsze wulgarne słowo. Grubas, który nie wie, jak wyglądają jego stopy. Kanar w dżinsosztruksach. Masażystka w Tajlandii naśladująca polecenia dziewczyny, której nie rozumie. To nie są ogólne obserwacje – to mikro-świat zbudowany przez kilka lat i widoczny już wyraźnie jako odrębny artystyczny język.

Blok medyczny – od omdlenia po Spodku przez siedzenie na NFZ, ostry dyżur z nożem w plecach, czołgającego się hipochondryka aż po brata weterynarza głaszczącego Lotka po głowie – to najlepiej skonstruowany długi blok w całym dotychczasowym dorobku komika. Każda z osób w tej sekwencji wchodzi dokładnie wtedy, gdy poprzedni trop się wyczerpuje, a finał z Holterem nagranym w Sopocie jest tak absurdalnie prawdopodobny, że widownia może się przez chwilę zastanawiać, czy to case study ze stand-upu czy z kardiologa. Lotek gra tu równocześnie rolę pacjenta i komentatora własnej głupoty – i nie robi ani jednego zbędnego ruchu.

Drugą siłą programu jest to, że Lotek po raz pierwszy mówi wprost i bez autoironii o czymś, co mu na czymś zależy. Związek z dziewczyną, bransoletka-kotwica, masaż dla par w Tajlandii – to materiał, który w poprzednich programach traktowany był jako tło dla żartu. Tutaj jest osią. To nie znaczy, że program robi się sentymentalny – robi się głębszy, bo widzimy, że za „grubym przegrywem” jest ktoś, kto naprawdę chce kogoś nie stracić, a tylko nie potrafi o tym powiedzieć bez żartu. Bransoletka, która nie pokazuje godziny i jest za mała jako kotwica, jest najkrótszym i najcelniejszym portretem relacji, jaką Lotek kiedykolwiek narysował.