Jerzy Stuhr

Jerzy Stuhr to polski aktor filmowy, teatralny i dubbingowy, reżyser, scenarzysta, pedagog i profesor sztuk teatralnych. Urodził się 18 kwietnia 1947 roku w Krakowie, a zmarł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat także w Krakowie. Zasłynął rolami w filmach Wodzirej, Amator, Seksmisja, Kiler i Historie miłosne oraz głosem Osła w polskim dubbingu Shreka.

Kim jest Jerzy Stuhr – najważniejsze fakty

Jerzy Stuhr to polski aktor filmowy, teatralny i dubbingowy, a także reżyser, scenarzysta, pedagog i profesor sztuk teatralnych, jedna z najważniejszych postaci w historii polskiego kina i teatru drugiej połowy XX wieku oraz pierwszych dwóch dekad XXI wieku. Pełne imię i nazwisko artysty to Jerzy Oskar Stuhr. Urodził się 18 kwietnia 1947 roku w Krakowie, a jego znak zodiaku to Baran. Zmarł 9 lipca 2024 roku w Krakowie w wieku 77 lat i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim. Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1970 roku, a dwa lata później Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie. W 1994 roku uzyskał tytuł profesora sztuk teatralnych. Rektorem krakowskiej PWST był w latach 1990-1996 oraz 2002-2008. Jego najbardziej rozpoznawalne role filmowe to Lutek Danielak w Wodzireju, Filip Mosz w Amatorze Krzysztofa Kieślowskiego, Maks Paradys w Seksmisji oraz komisarz Jerzy Ryba w Kilerze i Kiler-ów 2-óch. Zasłynął także jako reżyser nagrodzonych Złotymi Lwami Historii miłosnych i jako głos Osła w polskim dubbingu serii Shrek. Z żoną Barbarą Kóską tworzył małżeństwo od 1971 roku i miał dwoje dzieci: aktora Macieja Stuhra oraz artystkę i malarkę Mariannę Bończa-Stuhr.

Najczęściej zadawane pytania o Jerzego Stuhra

Kiedy urodził się Jerzy Stuhr?

Jerzy Stuhr urodził się 18 kwietnia 1947 roku w Krakowie.

Gdzie urodził się Jerzy Stuhr?

Jerzy Stuhr urodził się w Krakowie, z którym był związany przez całe życie – mieszkał, studiował, pracował w teatrze i wykładał właśnie w tym mieście.

Kiedy zmarł Jerzy Stuhr?

Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca 2024 roku w Krakowie. Pogrzeb odbył się 17 lipca 2024 roku.

Ile lat miał Jerzy Stuhr w chwili śmierci?

Jerzy Stuhr zmarł w wieku 77 lat. Urodził się 18 kwietnia 1947 roku, a zmarł 9 lipca 2024 roku.

Gdzie jest pochowany Jerzy Stuhr?

Jerzy Stuhr został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pogrzeb odbył się 17 lipca 2024 roku, a w pożegnaniu wzięły udział tłumy krakowian, jego współpracowników i studentów krakowskiej PWST.

Jak naprawdę nazywał się Jerzy Stuhr?

Pełne imię i nazwisko Jerzego Stuhra to Jerzy Oskar Stuhr. Publicznie funkcjonował pod skróconą formą Jerzy Stuhr.

Jaki znak zodiaku miał Jerzy Stuhr?

Jerzy Stuhr urodził się 18 kwietnia, więc jego znak zodiaku to Baran.

Jaką szkołę aktorską skończył Jerzy Stuhr?

Jerzy Stuhr ukończył polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1970 roku, a w 1972 roku Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie. W 1994 roku uzyskał tytuł profesora w dziedzinie sztuk teatralnych.

Czy Jerzy Stuhr miał żonę?

Tak. Jerzy Stuhr ożenił się z Barbarą Kóską w 1971 roku i pozostawał z nią w małżeństwie do śmierci w 2024 roku.

Czy Jerzy Stuhr miał dzieci?

Tak. Jerzy Stuhr miał dwoje dzieci: aktora Macieja Stuhra oraz artystkę i malarkę Mariannę Bończa-Stuhr.

Kim jest syn Jerzego Stuhra?

Synem Jerzego Stuhra jest aktor Maciej Stuhr. Obaj zagrali razem między innymi w filmie Obywatel z 2014 roku, gdzie wcielali się w tę samą postać Jana Bratka na różnych etapach życia.

Z jakich filmów jest znany Jerzy Stuhr?

Jerzy Stuhr jest najbardziej znany z ról w filmach Wodzirej, Amator, Seksmisja, Kiler, Kiler-ów 2-óch, Historie miłosne, Spis cudzołożnic, Pogoda na jutro, Persona non grata, Obywatel oraz z głosu Osła w polskim dubbingu serii Shrek.

Kogo Jerzy Stuhr zagrał w Wodzireju?

W Wodzireju Feliksa Falka z 1977 roku Jerzy Stuhr zagrał Lutka Danielaka – przebojowego, ale bezwzględnego konferansjera, gotowego podporządkować ludzi swojej karierze. To jedna z ról, które na trwałe weszły do historii polskiego kina.

Kogo Jerzy Stuhr zagrał w Amatorze?

W Amatorze Krzysztofa Kieślowskiego z 1979 roku Jerzy Stuhr zagrał Filipa Mosza – zwykłego pracownika, który kupuje kamerę i odkrywa, że obraz może być narzędziem poznania, ale też odpowiedzialności. Rola należy do najważniejszych w jego karierze.

Kogo Jerzy Stuhr zagrał w Seksmisji?

W Seksmisji Juliusza Machulskiego z 1984 roku Jerzy Stuhr zagrał Maksa Paradysa, a partnerował mu Olgierd Łukaszewicz jako Albert Starski. Film stał się jedną z najpopularniejszych polskich komedii science fiction.

Kogo Jerzy Stuhr zagrał w Kilerze?

W Kilerze i jego sequelu Kiler-ów 2-óch Juliusza Machulskiego Jerzy Stuhr zagrał komisarza Jerzego Rybę. Postać należy do jego najpopularniejszych ról komediowych z lat 90.

Kto dubbingował Osła w polskiej wersji Shreka?

Polski dubbing Osła w serii Shrek nagrał Jerzy Stuhr. Za rolę otrzymał w 2002 roku Złotą Kaczkę za dubbing w Shreku oraz nagrodę specjalną za dubbing w Shreku 2.

Jakie filmy wyreżyserował Jerzy Stuhr?

Jako reżyser Jerzy Stuhr stworzył między innymi Spis cudzołożnic, Historie miłosne, Tydzień z życia mężczyzny, Duże zwierzę, Pogodę na jutro, Korowód i Obywatela. Najbardziej znane z nich Historie miłosne z 1997 roku zdobyły Złote Lwy w Gdyni.

Czy Jerzy Stuhr był rektorem PWST?

Tak. Jerzy Stuhr był rektorem krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w dwóch kadencjach: w latach 1990-1996 oraz 2002-2008. Przez dekady wykładał aktorstwo i wychował kolejne pokolenia polskich aktorów.

Jakie nagrody zdobył Jerzy Stuhr?

Jerzy Stuhr zdobył między innymi Złote Lwy w Gdyni za Historie miłosne, Paszport Polityki, Polską Nagrodę Filmową Orły za drugoplanową rolę męską w Persona non grata, Złotą Kaczkę dla najlepszego aktora ostatniego półwiecza, tytuł aktora komediowego stulecia, Nagrodę im. Roberta Bressona na festiwalu w Wenecji, Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis oraz doktorat honoris causa Uniwersytetu Śląskiego.

Jaka była ostatnia rola Jerzego Stuhra?

Ostatnią wielką rolą teatralną Jerzego Stuhra był Konstanty Stanisławski w spektaklu Geniusz, który Stuhr także wyreżyserował w 2024 roku w Teatrze Polonia. Jako ostatnią rolę filmową media wskazują epizod polskiego ambasadora w filmie Lepsze jutro w reżyserii Nanniego Morettiego.

Kim był Jerzy Stuhr?

Jerzy Stuhr to polski aktor filmowy, teatralny i dubbingowy, reżyser, scenarzysta i pedagog, profesor sztuk teatralnych, dwukrotny rektor krakowskiej PWST, jedna z najważniejszych postaci polskiego kina drugiej połowy XX wieku i pierwszych dwóch dekad XXI wieku. Zmarł 9 lipca 2024 roku w Krakowie.

Wczesne życie, edukacja i Kraków

Jerzy Oskar Stuhr urodził się 18 kwietnia 1947 roku w Krakowie. Jego znak zodiaku to Baran. W biografiach najczęściej podkreśla się, że choć był artystą rozpoznawalnym w całej Polsce, jego tożsamość zawodowa i prywatna była bardzo mocno związana z Krakowem. Uniwersytet Jagielloński po jego śmierci pisał o nim jako o artyście głęboko związanym z tym miastem przez całe życie.

Do szkoły średniej Stuhr chodził w Bielsku-Białej, a po maturze wrócił do Krakowa, gdzie ukończył polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1970 roku. Następnie studiował aktorstwo w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej, którą ukończył w 1972 roku. To połączenie wykształcenia filologicznego i aktorskiego miało duże znaczenie dla jego późniejszej drogi. Stuhr nie był wyłącznie wykonawcą ról – był także człowiekiem słowa, autorem, pedagogiem, reżyserem i twórcą, który często sam pisał scenariusze lub dialogi.

W rodzinnych źródłach potwierdzonych przez Wydawnictwo Literackie wskazywana jest historia rodu Stuhrów łącząca wątki polskie, austriackie, czeskie i węgierskie. Sam aktor poświęcił temu książkę Stuhrowie. Historie rodzinne, w której opisywał m.in. dzieje rodziny związane z Krakowem i Podgórzem.

Początki kariery i Stary Teatr w Krakowie

Jerzy Stuhr zaczynał karierę w teatrze. Jeszcze podczas studiów był związany z krakowskim Teatrem STU, a po dyplomie trafił do Starego Teatru w Krakowie, w którym pracował w latach 1972-1991. Było to miejsce szczególne – jedna z najważniejszych scen w Polsce, w której pracowali reżyserzy formatu Konrada Swinarskiego, Andrzeja Wajdy, Jerzego Jarockiego i Jerzego Grzegorzewskiego. Jednym z pierwszych ważnych przedstawień z jego udziałem były Dziady Adama Mickiewicza w reżyserii Konrada Swinarskiego, gdzie zagrał Belzebuba.

Wejście młodego aktora do tak mocnego zespołu nie było tylko początkiem zawodowej stabilizacji. Było intensywną szkołą myślenia o teatrze. Stuhr szybko znalazł się w środowisku, w którym aktor nie miał jedynie poprawnie podać tekstu, ale musiał zbudować pełną, wewnętrznie logiczną postać. W przedstawieniach Andrzeja Wajdy grał m.in. w adaptacjach Dostojewskiego i Wyspiańskiego, a w Emigrantach Sławomira Mrożka stworzył pamiętny duet z Jerzym Bińczyckim. Culture.pl przypomina też jego rolę Porfirego Pietrowicza w Zbrodni i karze w reżyserii Wajdy, gdzie partnerował Jerzemu Radziwiłowiczowi.

Wodzirej i Amator – przełom filmowy

Szeroka rozpoznawalność przyszła wraz z filmem. W drugiej połowie lat 70. Jerzy Stuhr zaczął stawać się jedną z twarzy kina moralnego niepokoju – nurtu pokazującego społeczne kompromisy, mechanizmy kariery, dwuznaczność sukcesu i codzienne wybory ludzi funkcjonujących w realiach PRL-u. Bardzo ważna była rola Lutka Danielaka w Wodzireju Feliksa Falka z 1977 roku. Danielak to bohater przebojowy, inteligentny, ale też bezwzględny i gotowy podporządkować relacje z ludźmi własnej karierze. To jedna z tych ról, które na trwałe weszły do historii polskiego kina.

Jeszcze mocniejszym znakiem filmowym stał się Filip Mosz z Amatora Krzysztofa Kieślowskiego z 1979 roku. Stuhr zagrał tam zwykłego pracownika, który kupuje kamerę, zaczyna filmować rzeczywistość i stopniowo odkrywa, że obraz może być narzędziem poznania, ale też odpowiedzialności. Aktor bardzo autentycznie pokazał przemianę bohatera – od człowieka niepewnego i niepozornego do kogoś, kto zaczyna rozumieć siłę twórczości i cenę wolności.

Współpraca z Kieślowskim i kino moralnego niepokoju

Współpraca Jerzego Stuhra z Krzysztofem Kieślowskim należy do najważniejszych w polskiej kinematografii. Aktor pojawiał się u Kieślowskiego od jego wczesnych filmów, między innymi w Bliźnie i Spokoju, przez przełomowy Amator, aż po Dekalog X oraz Trzy kolory. Biały z 1994 roku. To Kieślowski potrafił najpełniej wykorzystać paradoks aktorstwa Stuhra: codzienność, niepozorność i jednocześnie ironia oraz ostry zmysł obserwacji.

W tamtym okresie Stuhr współpracował także z Agnieszką Holland, Andrzejem Wajdą, Feliksem Falkiem, Krzysztofem Zanussim, Filipem Bajonem i Piotrem Szulkinem. Uniwersytet Jagielloński po jego śmierci podkreślił, że dzięki rolom w Wodzireju i Amatorze stał się jedną z twarzy kina moralnego niepokoju.

Seksmisja, Kiler i komediowa twarz Stuhra

Dla bardzo wielu widzów Jerzy Stuhr to jednak nie tylko aktor kina moralnego niepokoju, ale również mistrz komedii. W 1984 roku wystąpił w Seksmisji Juliusza Machulskiego jako Maks Paradys. Partnerował Olgierdowi Łukaszewiczowi, który grał Alberta Starskiego. Film stał się jedną z najpopularniejszych polskich komedii science fiction, a rola Maksa należy do najbardziej rozpoznawalnych w całej karierze aktora.

W latach 90. Jerzy Stuhr ponownie trafił do masowej publiczności dzięki filmom Juliusza Machulskiego Kiler i Kiler-ów 2-óch, gdzie zagrał komisarza Jerzego Rybę. To zupełnie inny typ roli niż w Amatorze czy Wodzireju – bardziej popkulturowy, dynamiczny, oparty na rytmie komedii sensacyjnej. A jednak także w nim widać było precyzję charakterystyczną dla Stuhra: wyczucie pauzy, ironii i przesady, która nie rozsadza sceny, tylko ją napędza. Filmweb wśród jego najwyżej ocenianych ról przez użytkowników wymienia właśnie Maksa Paradysa, obok Lutka Danielaka, Filipa Mosza i komisarza Ryby.

Osioł w Shreku i sukces dubbingowy

Do młodszych widzów Jerzy Stuhr trafił przede wszystkim przez dubbing. Jego głos Osła w polskiej wersji Shreka stał się jednym z najbardziej lubianych dubbingowych wykonań w Polsce. Stuhr nie tłumaczył postaci dosłownie – dawał jej własny rytm, własne tempo i zupełnie polski humor. Culture.pl odnotowuje, że w 2002 roku otrzymał specjalną Złotą Kaczkę za dubbing w Shreku, a FilmPolski wskazuje także nagrodę specjalną za dubbing w Shreku 2.

Polski Osioł Stuhra stał się elementem popkultury, który dla wielu osób urodzonych w latach 90. i pierwszych latach XXI wieku był pierwszym kontaktem z aktorem – znacznie wcześniej niż Wodzirej, Amator czy Historie miłosne. To rzadki przypadek artysty, który łączył w swojej karierze najbardziej wymagające kino autorskie z postacią dubbingową kojarzoną przez całe pokolenia widzów.

Reżyseria – Spis cudzołożnic, Historie miłosne i Obywatel

Jerzy Stuhr nie zatrzymał się na aktorstwie. W latach 90. zaczął mocno rozwijać autorską ścieżkę reżyserską. Jego debiutem filmowym po drugiej stronie kamery był Spis cudzołożnic z 1994 roku, zrealizowany na podstawie powieści Jerzego Pilcha. W filmie zagrał wykładowcę Uniwersytetu Jagiellońskiego, który oprowadza po Krakowie szwedzkiego humanistę. Była to opowieść o polskiej inteligencji, pamięci, niespełnieniu i trudności w opowiadaniu własnego doświadczenia komuś z zewnątrz.

Jeszcze większe uznanie przyniosły mu Historie miłosne z 1997 roku. Film był dedykowany Krzysztofowi Kieślowskiemu i miał formę moralitetu, w którym Stuhr grał kilka wariantów losu mężczyzny rozliczanego z umiejętności kochania. Produkcja zdobyła Złote Lwy w Gdyni, Paszport Polityki, a także nagrody międzynarodowe, m.in. wyróżnienia związane z festiwalem w Wenecji oraz Nagrodę im. Roberta Bressona.

Jako reżyser Jerzy Stuhr stworzył także Tydzień z życia mężczyzny, Duże zwierzę, Pogodę na jutro, Korowód i Obywatela. W tych filmach często wracał do tematu polskiego inteligenta, odpowiedzialności, moralnych wyborów, winy, pamięci i śmieszności człowieka, który chce być przyzwoity, ale nie zawsze potrafi sprostać własnemu obrazowi siebie. W Obywatelu z 2014 roku zagrał razem z synem Maciejem Stuhrem – obaj wcielali się w Jana Bratka na różnych etapach życia.

Kino włoskie i współpraca z Nannim Morettim

W późniejszych latach Jerzy Stuhr zaczął pojawiać się również w kinie włoskim. Najważniejszym partnerem zawodowym z tego kierunku był Nanni Moretti, jeden z najbardziej cenionych europejskich reżyserów. Stuhr wystąpił między innymi w Habemus Papam oraz w filmie Lepsze jutro. Interia pisała po jego śmierci, że epizodyczna rola polskiego ambasadora w Lepszym jutrze była jego ostatnią rolą filmową.

Współpraca z Morettim potwierdziła, że Stuhr był aktorem rozpoznawalnym poza Polską – jego sposób grania, oparty na precyzji, dyscyplinie tekstu i niesentymentalnym podejściu do bohatera, dobrze pasował do europejskiego kina autorskiego. Mimo że pozostał aktorem mocno osadzonym w polskim środowisku, jego dorobek dotyka także obszaru kina europejskiego, w którym potrafił budować postaci pełne ironii, melancholii i autoświadomości.

Teatr Polonia, Kontrabasista i ostatnie role teatralne

Równolegle do kariery filmowej Jerzy Stuhr przez dekady był człowiekiem teatru. Po latach związanych ze Starym Teatrem w Krakowie reżyserował i występował na wielu scenach, m.in. w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie, Teatrze Polonia i Och-Teatrze. FilmPolski podaje, że od 2011 roku współpracował z Teatrem Polonia jako aktor i reżyser.

Szczególne miejsce w jego teatralnej karierze miał monodram Kontrabasista Patricka Süskinda, który wyreżyserował i w którym sam występował. Culture.pl opisuje go jako teatralny hit, a Teatr Polonia po śmierci artysty przypominał, że Stuhr wielokrotnie prezentował tam ten monodram.

W 2024 roku, krótko przed śmiercią, Jerzy Stuhr wyreżyserował w Teatrze Polonia spektakl Geniusz i zagrał w nim Konstantego Stanisławskiego – swoją ostatnią wielką rolę teatralną. To było symboliczne domknięcie kariery pedagoga i aktora, bo Stanisławski jest jedną z najważniejszych postaci w historii myślenia o aktorstwie i samej istocie pracy aktora.

Pedagogika, profesura i rektorat PWST

Ogromną częścią życia Jerzego Stuhra była pedagogika. Był wykładowcą krakowskiej PWST, a funkcję rektora tej uczelni pełnił w dwóch kadencjach: w latach 1990-1996 oraz 2002-2008. W 1994 roku uzyskał tytuł profesora w dziedzinie sztuk teatralnych. Uniwersytet Jagielloński po jego śmierci podkreślał, że był nie tylko artystą, ale też wychowawcą kolejnych pokoleń aktorów.

Praca z młodymi aktorami była dla Stuhra czymś więcej niż akademicką funkcją. Wynikała z konsekwentnego przekonania, że teatr i kino są zawodami, które trzeba przekazywać dalej – z całym ich rzemiosłem, etyką pracy, podejściem do tekstu i partnera scenicznego. Z jego klas wywodzą się aktorki i aktorzy, którzy w kolejnych dekadach stanowili o sile polskich teatrów dramatycznych, telewizyjnych i filmów autorskich.

Życie prywatne i rodzina Stuhrów

Jerzy Stuhr był mężem Barbary Kóski, z którą ożenił się w 1971 roku. Mieli dwoje dzieci: Macieja Stuhra, który również został aktorem, oraz Mariannę Bończa-Stuhr, artystkę i malarkę. Te informacje potwierdzają zarówno Wydawnictwo Literackie, jak i Filmweb.

W biografii Stuhra często pojawia się wątek rodziny rozumianej szerzej – historii rodu, pamięci, krakowskich korzeni i wielopokoleniowej opowieści. Sam aktor poświęcił temu książkę Stuhrowie. Historie rodzinne, w której opisywał m.in. dzieje rodziny związane z Krakowem i Podgórzem. Wydawnictwo Literackie przypomina, że historia rodziny Stuhrów łączy wątki polskie, austriackie, czeskie i węgierskie. Wspólne występy ojca i syna – przede wszystkim w Obywatelu z 2014 roku, gdzie obaj grali tę samą postać Jana Bratka na różnych etapach życia – stały się symbolicznym punktem łączącym dwa pokolenia polskiego aktorstwa.

Nagrody i wyróżnienia

Dorobek Jerzego Stuhra był wielokrotnie nagradzany w Polsce i za granicą. Już w latach 70. otrzymywał nagrody za role w Wodzireju, Szansie i Amatorze. W 1997 roku Historie miłosne zdobyły Złote Lwy w Gdyni, a sam Stuhr został za ten film szeroko doceniony jako aktor, scenarzysta i reżyser.

Wśród najważniejszych wyróżnień znajdują się m.in. Paszport Polityki za Historie miłosne, Orzeł za najlepszą drugoplanową rolę męską w Persona non grata, Złota Kaczka dla najlepszego aktora ostatniego półwiecza, tytuł aktora komediowego stulecia oraz Nagroda im. Roberta Bressona na festiwalu w Wenecji. FilmPolski odnotowuje także Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, doktorat honoris causa Uniwersytetu Śląskiego oraz nagrody za całokształt twórczości. Osobno doceniony został za pracę dubbingową: Złotą Kaczkę w 2002 roku za rolę Osła w Shreku i nagrodę specjalną za Shreka 2.

Ostatnie lata, śmierć i pożegnanie

W ostatnich latach życia Jerzy Stuhr pozostawał aktywny, choć coraz mocniej obecny był w jego publicznym wizerunku temat podsumowania drogi zawodowej. Teatr Polonia podał, że w 2024 roku wyreżyserował spektakl Geniusz i zagrał w nim Konstantego Stanisławskiego – swoją ostatnią wielką rolę teatralną. Pożegnał się ze sceną w sposób przemyślany, zamykając karierę pedagoga i aktora rolą jednej z najważniejszych postaci w historii teatru światowego.

Pośmiertnie, 7 sierpnia 2024 roku, ukazała się jego książka Z biegiem dni. Pamiętnik minionego roku. Wydawnictwo Literackie opisało ją jako ostatni monolog Jerzego Stuhra i zapis powstały w 2023 roku – pożegnanie ze sceną, światem, teatrem i życiem. Książka zawiera także refleksje nad pracą nad spektaklem Geniusz i ostatnią rolą Konstantego Stanisławskiego.

Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca 2024 roku w Krakowie w wieku 77 lat. Pogrzeb odbył się 17 lipca 2024 roku, a artysta został pochowany na Cmentarzu Rakowickim. TVN24 relacjonował, że pożegnały go tłumy krakowian, współpracownicy i studenci.

Jerzy Stuhr – dziedzictwo

Trudno znaleźć w polskim kinie i teatrze drugiej połowy XX wieku oraz pierwszych dwóch dekad XXI wieku artystę, którego dorobek byłby równie wszechstronny. Jerzy Stuhr łączył w sobie aktora kina autorskiego, gwiazdę popularnej komedii, dubbingową twarz znaną dzieciom i nastolatkom, reżysera własnych filmów, scenarzystę, autora książek, profesora i rektora.

Jego role w Wodzireju, Amatorze, Seksmisji, Kilerze i Historiach miłosnych, a także głos Osła w Shreku, są dziś częścią pamięci kilku pokoleń widzów. Dla studentów krakowskiej PWST pozostał wykładowcą i rektorem, który formował kolejne pokolenia aktorów. Dla widzów teatralnych – wykonawcą monodramu Kontrabasista i reżyserem spektaklu Geniusz. Dla rodziny – mężem Barbary Kóski oraz ojcem Macieja Stuhra i Marianny Bończa-Stuhr. Wszystkie te role tworzą obraz artysty, którego biografia jest jednocześnie biografią dużej części polskiej kultury powojennej.